HYSTORY

Jaar Maand Auteur Titel
2000 januari D. G. van de Witte Bulley


Bulley

Van huis uit ben ik altijd verzot geweest op zeilen en sinds mijn 13e jaar had ik een eigen zeilbootje (type lark), echter mijn vriendinnetje -later mijn echtgenote- zag dit niet zitten. Een tent vond zij ook niets, doch na overleg in de familiekring leek een auto om mee te kamperen wel iets.


De narigheid was dat ik (ik schrijf 1956) in ambtelijke dienst wel over een behoorlijk aantal verlofdagen beschikte, maar na 14 dagen in een hotel te hebben gelogeerd was de vakantietoeslag op. Van 1957 af huurden wij bij een plaatselijk verhuurbedrijf een VW bestelbusje voor de duur van 4 weken, maakten 2 schragen en plaatsten hierop een uitneembaar houten vloertje. Op de vloer legden wij enkele matrassen en sliepen hierop. Overdag werd het beddengoed onder de vloer opgeborgen bij de potten en pannen en onze kleding. Wij kookten met een butagasstel dat op de motorruimte achterin geplaatst stond en de gasfles stond buiten naast de auto en was via een slang met het gasstel verbonden. Je stond in de open lucht te koken met als afdakje de achterklep boven je hoofd. Hoewel er primitief genoten wij met onze kinderen (2) volop. Werd dat jaar uitsluitend in Nederland gekampeerd, reeds het volgende jaar trokken wij naar België en Luxemburg. Mijn vrouw wilde toch wel wat meer comfort en tijdens de herfstvakantie opperde zij de mogelijkheid van een eigen kampeerauto aan te schaffen. Zij had bij een handelaar ter plaatse een 2ehands Citroën HY gezien, welke wij voor fl. 600,00 mochten hebben. Er viel een grote stilte en tenslotte deelde ik haar mee dat een dergelijke aanschaf ons budget te boven ging, althans naar mijn mening.

Mijn vrouw -zeer zakelijk ingesteld- verklaarde resoluut dat als wij dit ons niet konden veroorloven, er niemand meer met een auto zou rijden. Zij had inmiddels al bij Citroën folders opgevraagd en daarbij bleek dat een HY een totale hoogte had van 2,31 m. Bovendien was zij al naar een goede kennis van ons geweest, die een grote schuur achter haar woning had, die zij wel billijk aan ons wilde verhuren. De inrijhoogte bleek 2.33 m. te zijn. De inrij-breedte was aan de smalle kant doch die mocht ik wel breder maken. Ondanks de hoge leeftijd van onze HY
(9 jaar) hebben wij enorm veel plezier van deze auto gehad alsmede belangstelling van derden en vooral bij de douane in het buitenland. Wij hebben half Europa door getoerd inclusief een deel van Engeland waar ik als militair verblijf heb gehouden. Helaas, ondanks een goede verzorging begon zij toch aan ouderdomsverschijnselen te lijden en dit was voor mij reden om eens bij de Politie Technische Dienst te Delft te kijken of daar betere exemplaren te koop stonden. De chef van die dienst vroeg mij of ik haast had, hetgeen niet het geval was doch op langere termijn wilde ik wel iets beters hebben. Geef mij het telefoonnummer maar Dirk, als er iets geschikts is, bel ik je. Half december 1967 gaat de telefoon en wordt mij te kennen gegeven dat als ik nu niet kom, ik nooit meer een TPW (Technische Patrouille Wagen) van die kwaliteit zou zien. Verlof gevraagd en kort na dit gesprek afgereisd naar Delft. Inderdaad men had niets teveel gezegd, het was een "beauty" waarop alleen maar gepoetst was; aanrijding vrij en slechts 22345 km (echte) op de teller.
Kenteken afgegeven 19-10-1965. Registratienummer Korps Rijkspolitie R-4099.In dienst geweest bij de Verkeersgroep Eindhoven welke echter te weinig werk had om 2 TPW's in dienst te hebben. De ombouw tot TPW had langer geduurd dan men kon voorzien en na amper 2 jaar dienst te hebben gedaan, werd het voertuig naar de Politie Technische Dienst te Delft gebracht. Het kreeg een grote beurt en men verwachtte dat zij bij een andere Verkeersgroep in dienst zou worden gesteld. Niet dus, de Inspectie besliste dat de ex-TPW via de Domeinen moest worden afgevoerd. De veiling vond plaats ongeveer 1 week voor Kerst. Er werden 2 ex-TPW's verkocht, waarvan 1 exemplaar behoorde tot de categorie "roestbak". De moeilijkheid bij een verkoping via de Domeinen is dat de hoogst biedende er aan vast zit zodat je wel dient te weten hoe ver je wilt gaan. Zelf heb ik geen enkele technische kennis. Goede raad is duur en daarom bezocht ik een oud klasgenoot die een garagebedrijf heeft en informeerde bij hem welk bedrag ik kon bieden. Volgens de toenmalige prijzen bleek dit ca fl. 4000,00 te zijn, aannemend dat hetgeen ik hem had verteld juist zou zijn.

Thuis gekomen zijn wij aan het cijferen geslagen en wij kwamen tot de conclusie dat een bedrag ad fl 2509,10 inclusief de 10% veilingkosten welke Domeinen in rekening brengt, binnen het gezinsbudget zou passen. Daarbij hielden wij met enkele factoren rekening, o.a. er zouden waarschijnlijk geen handelaren zijn gelet op het feit dat er slechts twee auto's waren het tijdstip van vlak voor Kerst en in die tijd lagen de prijzen van auto's bij Domeinen belangrijk lager dan bij de reguliere autohandel. Het was een spannende tijd en het werd nog spannender toen enkele dagen later een bericht van Domeinen werd ontvangen waarbij ik verzocht werd het geld onmiddellijk over te maken op rekening van de Domeinen, waarna ik het gekochte in ontvangst kon nemen. Het angstzweet brak mij uit en ik maakte mijzelf wijs dat ik wellicht toch een kat in de zak had gekocht!
Vervolgens bij de afdeling Motorrijtuigenbelasting ter plaatse een z.g. dagkaart gehaald teneinde een proefrit te maken met het motorvoertuig VJ-00-61 van Delft naar Naarden (gratis) en met de trein naar Delft. Na de chef van die Dienst hartelijk te hebben bedankt voor zijn bemiddeling, kreeg ik de vereiste papieren alsmede een instructieboek, waarvan ik tot op heden veel plezier heb gehad. De benzinetank was nog voor 3/4 vol zodat ik volgens de chef gemakkelijk mijn woonplaats zou kunnen bereiken. De auto reed voortreffelijk en ik reed met ons pas verworven bezit rechtstreeks naar de garage van mijn oud-klasgenoot om zekerheid te krijgen of wij inderdaad een buitenkansje hadden gekocht. Na de auto grondig te hebben geïnspecteerd was hij van mening dat wij haar cadeau hadden Een loden last viel van mij af.



Ik reed de auto naar onze garage, haalde de oude eruit en reed de nieuwe aanwinst naar binnen. Onze kinderen die kwamen kijken, doopten de auto "Bully" en wij gingen aan de slag om de auto om te bouwen, een ambtelijke weging werd, na de verbouwing, aangevraagd en vervolgens kon de oude 60-dagenkaart worden overgeschreven op het nieuwe voertuig. Aangezien beide auto's dezelfde maten hadden konden wij de inventaris zo weer in de nieuwe auto inbouwen en tot op de dag van vandaag rijden wij met deze HY, mede door de goede zorgen van onze club! In oktober as. wordt zij 34 jaar en het is nog steeds een plaatje, hetgeen uiteraard mede te danken is aan het feit dat zij altijd binnen staat als er niet gereden wordt. Destijds is zij van Rijkswege gebitact en getectyleerd en dit laatste hebben wij nu 3x gedaan. Als men het logboek leest komen duizend en een herinneringen boven en blijkt dat Bully deel is gaan uitmaken van ons gezin. Wij hebben met haar reizen gemaakt naar België, Frankrijk, Luxemburg, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Zweden, Denemarken, Engeland en Schotland en nog dit jaar hebben wij bijna 3 maanden in ons mooie Nederland doorgebracht. Wij beseffen ons terdege dat gelet op onze leeftijd, ieder jaar het laatste kan zijn. Wellicht mede om die reden genieten wij nog iedere dag van Bully en aan het feit dat mijn vrouw destijds zo'n goede financiële kijk heeft gehad om tot aanschaf van een kampeerauto over te gaan.


D. G. van de Witte.
 


  << terug