HYSTORY

Jaar Maand Auteur Titel
2001 april Jan en Anne-Mieke van Gils Was het maar een droom


Was het maar een droom

Na een paar jaar met een gehuurde camper te hebben rondgetrokken, vonden mijn vrouwen ik dat we het huurgeld voor een camper beter konden omzetten in de aanschaf van een eigen camper.


De keus was snel gemaakt, het moest iets worden met ribbels, dus een CITROËN HY. Na zoekwerk kwamen wij uit bij Henny in Capelle a/d IJssel, waar we op zaterdagmorgen gelijk maar een kijkje gingen nemen (in de werkplaats). In een oud clubblad stonden er twee te koop, een verlengde en een al ingerichte camper bij Peter in Appingedam.
Na twee telefoontjes te plegen, was de koop al snel beslist. Op een vrijdagochtend gingen wij vol moed naar het noordelijkste puntje van Nederland. De bedoeling was dat wij hem gelijk meenamen naar Brabant. Peter stond ons op te wachten bij het station, waar wij na 6 uur reizen aankwamen. Nadat wij een proefritje hadden gemaakt, was de koop snel gemaakt. Nog even naar het postkantoor en een lekkere hap in een plaatselijke kroeg en de bus was nu van ons. 15.00 uur reden wij richting huis en het was alleen maar file, file en nog eens file. De bus deed dit zonder probleem en bracht ons om 22.00 uur weer thuis. Dan komt het. Wat doen we? Of eerst uitproberen of opknappen naar onze zin. Opknappen dan maar. Dit werd enkele weken plamuren, verven en schuren en nog eens verven, kussens bekleden en gordijntjes maken, lampjes ophangen en alles aansluiten. De buitenkant grijs/blauw met een room wit dak en binnen alles roomwit Hij was klaar en perfect. Nu nog een naam. Het werd "SIEK", dit omdat onze zoon, nu 27 jaar, als peuter elk voertuig groter dan een personenauto Siek noemde. Na al dit werk werd het tijd om op vakantie te gaan. Het werd Denemarken, Luxemburg en reisjes naar België. Tevens diende onze Siek als klein vrachtwagentje; vanwege het opknappen van ons huis en het wegbrengen van oud materiaal naar de milieustraat. Hij deed dus alles wat we met hem wilden.

 

 

 

 

Dan krijg je op 14 januari om 10.30 uur van de buurvrouw, die haar hond uitliet, te horen dat ze de konden ruiten uit de bus hadden gegooid en ga je een kijkje nemen.
Je denkt niet gelijk het ergste, want wie doet nu zoiets en waarom. Van een afstand viel het wat wel mee, maar steeds dichterbij komende schrik je je rot. De voorruit en de zijramen waren een kapotgeslagen. De deuren kromgebogen. De schuifdeur hing er half uit, de achterklep kromgebogen, het schutbord volledig doormidden geslagen, de vloerplaten omgebogen, stoelen opengesneden, kachel en ventilator kapot getrapt.
De bedrading doormidden en al het houtwerk in de bus volledig vernield. Je kon nergens kijken of het was kapot. Dan gaat het pas echt tot je doordringen en moet je de politie inschakelen. Deze hadden pas dienst om 13.00 uur en dan ga je dus staan wachten. Samen met onze zoon hebben wij er foto's van gemaakt en de bus naar huis geduwd. Alle ramen dichtgespijkerd en de schade opgenomen. Na een proces-verbaal te hebben laten opmaken en de verzekering te hebben ingelicht, is de bus op maandag naar een garage getakeld en moest de expert een kijkje komen nemen.
De verzekering was goed geregeld en aan de hand van een Taxatie-rapport -hij was W A + beperkt, casco verzekerd wordt de hele schade volledig vergoed. Hij is total-loss, maar het wrak, zoals het dan genoemd wordt, hebben wij gehouden en gaan met de moed in onze schoenen onze Siek toch weer opknappen. Inmiddels is de woede weer gezakt en de vraag WAAROM blijft onbeantwoord
De herstelwerkzaamheden zijn inmiddels begon alles wat er nog inzat is er nu ook uit en zal alles geheel opnieuw worden opgebouwd. Als wij als hiermee klaar zijn, wordt hij bewaakt gestald. Daar moet dan wel voor worden betaald, maar dat kan tegenwoordig schijnbaar niet anders. Het volgende hem jaar hopen wij weer net zoveel plezier te beleven aan onze Siek, als in het afgelopen jaar.

 

 

 

 

 

Jan en Anne-Mieke van Gils. Oosterhout.

 

 



<< terug