Meeting-verslag

Jaar Maand Auteur Titel
1993 okt Caroline Mulder  - Corso Meeting -

 
- Septembermeeting -

Over bloemen en HY-tjes 
'le Camion' naar Aalsmeer

 

(het eerste gedeelte betreft de voorbereidingen (camion 1993-03, het tweede het verslag. Red.)

Deel 1
Het is nu alweer ruim een jaar geleden dat het idee geboren werd, een keertje een meeting te laten samenvallen met het Bloemencorso in Aalsmeer.
Het Bloemencorso wordt altijd het eerste weekend in september gehouden, dus voor de planning van een najaarsmeeting kwam dat niet slecht uit.
Je zit te denken over het hoe en wat, je praat er eens over met deez' of gene en dan komt het onvermijdelijke moment dat je serieus de beslissing neemt: Doet ie 't of doet ie 't niet.
In het najaar van '92 heb ik alvast eens geÔnformeerd naar mogelijke sponsoring, geschikte terreinen in de omgeving en het laten meerijden van een HY in de
Corso-stoet. Het ťťn lukt wel het andere wat minder, maar naarmate er meer zaken een vastere vorm krijgen, groeit het enthousiasme. Bij iedere slag die je binnenhaalt, groeit het zelfvertrouwen. In januari dit jaar waren de ideeŽn er en moesten deze worden omgezet in feiten. En daar mijn probleem. Want als er iets is dat ik moeilijk vind, is het wel brutaalweg op iemand afstappen en zeggen: "Beste man, wij willen dit, en wat denkt u voor ons te kunnen doen."

Maar wat blijkt? De man raakte, naar mate ons idee duidelijker voor hem werd, geÔnteresseerd. En het eindigde ermee, na een tweede gesprek en wat telefoontjes, dat wij precies datgene voor elkaar hebben gekregen wat wij wilden. Wij overnachten het weekend in de hal van Cultra, een bloemenexport bedrijf. Met gebruik van toiletten, water en elektra voor de koffietafel.
Ik was met stomheid geslagen, maar werd tevens hierdoor overmoedig en heb bij bedrijven in de buurt wat leuke bedragen in de vorm van goederen weten te bemachtigen in ruil voor een reclamebord bij de ingang van de hal. In juni heb ik een aantal mensen gevraagd om te helpen bij de organisatie. Deze vergadering vond plaats in aanwezigheid van een weekendorganisator. We hebben alle ideeŽn doorgenomen en afspraken gemaakt wie wat doet, en een vergaderdatum geprikt voor een laatste controle. Dit vooral met het oog op de naderende vakantieperiode. De verdere contacten verlopen telefonisch dan wel schriftelijk.
En de ideeŽn bleven maar opborrelen. Wat als we de EHBO eens zouden vragen voor een korte uiteenzetting aan de hand van onze nieuwe EHBO-kist. Dus ik bel op. En wat blijkt? De EHBO bestaat 100 jaar en vieren dus een een feestje. Ze staan op zondag met een grote bus op de tentoonstelling en willen zeker wel een praatje houden. En alles wordt door mij schriftelijk bevestigd, of er wordt een contract in tweevoud opgestuurd, waarvan 1 getekend door de betreffende persoon weer aan mij moet worden teruggestuurd. Hiervoor sluit ik een enveloppe voorzien van mijn naam, adres en postzegel bij. Het belangrijkste moment komt natuurlijk nog en daarmee natuurlijk ook de zenuwen. Ben ik niets vergeten? De cadeautjes voor de mensen die ons zo belangeloos hebben geholpen, de laatste checklist of iedereen die toezeggingen heeft gedaan dat niet vergeten is, hoe gaat de corso-auto eruit zien etc. etc.

Want ja, ook dat hoort bij de organisatie. Het vinden van de arrangeurs voor de auto. Ik ben ervan overtuigd dat ik er in geslaagd ben dat ik daar een stel goede kunstenaars voor heb gevonden. Met CitroŽn Nederland zijn voor de Corsozaterdag leuke afspraken gemaakt met de PR-man, de heer E. Verhaest.
Twee weken voor de meeting moet dat nog zijn uiteindelijke vorm krijgen. Eťn van de leuke details vind ik zelf, dat de versierde HY nog 2 dagen in de showroom van CitroŽn Nederland op het Stadionplein te Amsterdam tentoongesteld zal worden.

De media moet worden ingelicht. Het liefst heb je een persbericht vooraf en een leuk artikel achteraf. Daar moet je niet te vroeg maar ook zeker niet te laat mee beginnen. En zo heeft iedere meeting zijn eigen specifieke onderdelen die moeten worden geregeld, en de vaste onderdelen die moeten worden bevestigd aan de betreffende persoon. Ik denk hierbij aan het technisch uurtje van Bas. De dagelijkse Camionkoffie, de jeugdcommissie, etc.
En kijk, je bent en blijft een amateur, een onbekende op dit terrein, maar tevens ook een pionier. En wel een enthousiaste en tot nu toe een zeer tevreden amateur.

 

Deel 2
En wat heb ik genoten! Kun je nagaan: ik was een van de organisatoren van deze meeting en toch nog tijd om te genieten.
Dat kwam omdat de sfeer fantastisch was, een vleugje "back to normal" en een vleugje "apart". Ooit wel eens veertig HY's in formatie gezien voor het hoofdgebouw van CitroŽn Nederland terwijl er een, met bronzen medaille gekroonde HY in een kilometer lange stoet voorbij komt. Ik niet dus! Ik zit in mijn dooie rot eentje in de hal, op de achtergebleven auto's te passen vier in totaal. Want iedereen was in konvooi naar het Stadionplein gereden. Maar mijn mooiste moment was toen ik iedereen uitzwaaide, direct buiten de uitgang van de hal. 2e verdieping met uitzicht op de slingerende weg naar de uitgang van, de bloemenveiling. De laatste moesten de hal nog verlaten toen ik de eersten het terrein al zag afrijden. En allemaal zwaaien. "Le moment suprÍme" moet op het Stadionplein zijn geweest toen alle HY'tjes toeterden en de HY in de corso-stoet de belangrijkste wagen in het geheel was. Maar er zijn daarbuiten nog zoveel aparte voorvallen geweest. Wat te denken van een mededeling via de intercom "Wanneer gaan de leden van de CitroŽn vereniging nou eens eindelijk slapen!". Of: "Willen de leden van de CitroŽn vereniging zich melden bij de uitgang".
Ik bel naar de beveiligingsdienst en vraag wat er aan de hand is? Ja, wij hebben een hordenloop voor jullie georganiseerd. Que?? Om half twee s' nachts?? Nou, ik dach ut niet. Of het voorval dat de HY in eerste instantie een beetje achteraf stond op de tentoonstelling. "Kein punkt" voor Henny van der Lee. Die rijdt hem (HY) gewoon midden de tentoonstellingsruimte in. Nu had ik met het corso bestuur daar al over gesproken. En die hadden mij gezegd: "Zeg maar tegen de chauffeur dat hij zaterdag bij terugkomst in de tentoonstellingshal gewoon doorrijdt naar een goede plek".
Dat heb ik letterlijk doorgegeven aan Henny en Bas, en na een flinke vertraging komen die om half drie s' nachts eindelijk de hal ingereden en rijden gewoon door. De verantwoordelijke van de veiling heeft nog enige malen geprobeerd de HY op de plek te krijgen die volgens hem, of het schema de juiste moest zijn, maar niet met Henny of Bas aan het stuur. De veilingbeambte stond met een stok in de hand te gebaren "naar voor", "naar links" "naar achter". Het ontvangstcomitť stond het geheel te aanschouwen en konden niets anders dan smakelijk lachen toen de man met een gebaar van "ach, laat ook maar" alleen nog maar kon toezien hoe de HY prachtig te midden van de tentoonstelling werd gezet. Maar onderwijl wij natuurlijk gespannen, hoe kapot zijn die mannen.
Wij hebben kaarsjes gebrand, wij hebben gelachen en wij zijn blijven wachten. Want om 6:15 uur je melden en pas om 2:40 uur weer terugkomen? Maar fit als hoentjes kwamen zij naar buiten, of eigenlijk naar binnen en na het veldje veroveren konden ze eindelijk "back to basis". Die nacht duurde tot half vijf. En ik heb dat ervaren als de nacht van "back to the sixties". Een grote broederschap van allemaal verschillend pluimage. En een echte afsluiting met een live-band op zondagmiddag. Een band met humor, het inspelen op een zeer klein, select publiek en nog spelen alsof hier je leven van afhangt.

EHBO
Heel, heel lang geleden en hier heel ver vandaan, laat ik zeggen zo'n 23 jaar en in Schoonhoven, heb ik eens een EHBO-cursus gehad. Niet vrijwillig maar als verplicht vak in mijn opleiding. Ik zat op een technische school, en ja, je kon natuurlijk per ongeluk met je haren in de polijstmachine vast komen te zitten, of een mede leerling doorboorde zijn vinger.
In ieder geval de meest gruwelijke ongelukken behoorde tot de mogelijkheden bij deze opleiding. EHBO dus verplicht. Maar nu vele jaren en twee kinderen later moet ik erkennen dat er eigenlijk niets meer van weet.
Positieve conclusie: mijn kinderen hebben nooit ernstige verwondingen gehad. Negatieve conclusie: ik ben niet echt begaan met het (nood)lot van mijn medemens. Oke, het is niet ieder karakter meegegeven om adequaat op te treden bij kleine, dan wel grote ongelukken. Maar als ik dan een instructie van een EHBO-er hoor, denk ik toch: eigenlijk zou ieder mens verplicht moeten zijn om in ieder geval te weten wat 'ie niet moet doen. Vragen zoals: "Gaat het.", "zou u misschien even in de stabiele zijligging willen gaan liggen.", zijn in zulke situaties niet echt hulpverlenend. Tijdens de EHBO voorlichting op de corso-meeting (naar mijn mening uitstekend verzorgd door Mw. van Haarlem) werd ik mij daarvan weer heftig van bewust. Evenals het besef dat ik niet eens een goede EHBO-trommel, standaard in mijn auto heb. Mijn EHBO-trommel "forenst" tussen huis en auto. En dat al minstens 12 jaar lang. Ik heb geen idee meer van wat er in die trommel zit. Misschien zitten er wel spullen in die verjaard zijn, misschien zitten er niet eens pleisters meer in of mist er een schaartje. Geen idee. En nu denk ik: Mooi 12 jaar niet echt nodig gehad. Maar zo'n trommel heb je aangeschaft voor het moment waarvan je hoopt dat het nooit komt. Maar als het moment wel komt. Mijn eerste stap wordt in ieder geval: zorgen dat ik thuis als in mijn auto een adequate EHBO-trommel heb. Dat wil niet zeggen dat ik zelf de noodzakelijke handelingen moet verrichten, maar ik kan wel de materialen aandragen.

Caroline Mulder


 

 


 << terug