Meeting-verslag

Jaar Maand Auteur Titel
1999 december Cor Heemstra  - Meeting Griekenland -

 
- 2CV Wereldmeeting Griekenland (1) -

 

Ik had er lang naar uitgekeken maar eindelijk was het dan zover. Op donderdagmorgen, 22 juli om 9 uur nam ik afscheid van Greetje en de kinderen en zette koers richting Assen om dan via Zwolle richting Arnhem te rijden. De reis via Duitsland verliep voorspoedig en om
ca. 23.00 uur had ik een parkeerplaatsje gezocht op een Rast-statte tussen Memmingen en Kempten aan de A7. Ook de reis door Oostenrijk en ItaliŽ ging van een leien dakje en zo stond ik tegen 19.00 uur op de kade in VenetiŽ bij Strintzis Lines om daar te kijken waar ik precies moest opstappen voor de boot naar Igoumenitsa. Er lag op dat moment een boot afgemeerd die op het punt van vertrekken lag en mij werd aangeboden om mee te gaan maar dan niet op het camperdek. Dat hield in dat ik dan ergens aan boord een plekje moest zoeken om te slapen die nacht, dus ik heb bedankt. Ik had geboekt voor “camping on board” en wilde dus in mijn bus slapen omdat ik mij altijd bloot woel. Na een camping te hebben opgezocht, waar ik heerlijk gedoucht en gegeten, heb begaf ik me snel in mijn heerlijke bedje. De volgende morgen op tijd eruit en met grote spoed terug naar de kade waar mijn boot naar Griekenland nog niet was gearriveerd.

Deze zou pas die avond om 19.00 uur vertrekken dus ik had tijd om eens lekker rond te kijken. Toevallig trof ik een paar Duitsers uit de omgeving van het Zwarte Woud die ik vorig jaar had ontmoet in Parijs, dus het was bere-gezellig daar in de felle zon. Gaandeweg reden steeds meer eenden de kade op en ik stond versteld van het aantal nationaliteiten dat de meeting wilden bezoeken. Juist nadat ik de grensformaliteiten had geregeld kwam de fam. Lollinga uit Roodeschool aangereden met hun HY. Stel je voor: 4 kinderen en twee volwassenen in een standaard bus! Ik had altijd al respect voor Turken die in een oude Ford Transit hun thuisland bezochten en had altijd gedacht dat Nederlanders daar niet toe in staat waren. Intussen weet ik wel beter. Tegen 18.00 uur konden we inschepen en ik moet zeggen dat ik nog nooit zo een chaos heb gezien tijdens het inladen zoals daar in VenetiŽ. Wie ooit naar Engeland is geweest met de boot vanuit Europoort weet hoe gedisciplineerd de boel daar geregeld wordt: Via banen of vakken waarin je je moet opstellen en een man die de zaak leidt. In VenetiŽ liepen een man of zes rond die door elkaar de auto’s binnen lieten gaan, wat af en toe leidde tot enorme scheldpartijen onderling en waarbij ze elkaar soms bijna in de haren vlogen. Degenen onder hen die een wit overhemd met gouden epauletten droegen waren “kapitein” en ze gedroegen zich ook zo. Net of de KAPITEIN zich bezig zou houden met het inladen van de voertuigen. Hele driftige mannetjes!

Eenmaal aan boord beland had ik een plek niet ver van een raamopening die een royaal uitzicht bood op de zee. Het schip zelf had niet zoveel te bieden aan comfort of het moet de bioscoop geweest zijn en misschien de bar die dan ook goed bezocht werd. Benedendeks was het wel goed toeven want de wijn vloeide rijkelijk. Enkele pakken Aldi-wijn kunnen het behoorlijk gezellig maken. Verder hang je maar wat rond op het schip en probeer je de tijd te doden door andere mensen lastig te vallen met je geklets.
Zondagavond om 21.00 uur rolden we van het schip af en werden op de kade opgewacht door twee eenden van de Griekse club die ons in konvooi naar de pre-meeting brachten.

Natuurlijk raakten wij het spoor bijster na enkele stoplichten en reden te ver door. Peter had een kompas en dacht dat hij het wel wist. Tijdens deze zoektocht begaf plotseling mijn derde versnelling het en ik piepte naar Peter L. dat mijn auto ineens zo raar deed. ”We kijken morgen wel wat er aan de hand is” zei hij en ergens voelde ik mij gerustgesteld. Een plek was snel gevonden en en passant ramde ik nog een boom waardoor mijn imperiaal er wel ineens heel raar opstond. De volgende morgen gelijk de vloer van de cabine eruit gehaald en de versnellingsbak geopend. Toen bleek wel zo’n beetje wat er aan de hand was. Het bovenste en achterste lager bleken kapot te zijn samen met de synchromesh-ring van de derde versnelling.

Dit werd tevens bevestigd door een lokale garage houder. Die had ik uit het cafť gehaald op aanwijzingen van een Griek die getrouwd was met een Nederlandse. Je kunt je voorstellen dat ik behoorlijk flauw was en dacht “De eerste de beste die hem ruilen wil voor een eend mag hem hebben”.


Doch niet getreurd. Ik heb de hele boel weer dichtgemaakt en besloten toch maar de gok te wagen en ben dinsdagmorgen tegen 08.30 uur vertrokken richting Meeting. Daar was ik tenslotte voor gekomen. 400 km. had ik voor de boeg en dat met een snelheid van maximaal 50 km. p/u. De eerste 200 km. voerden mij door de bergen, waar ik toch niks had aan een derde versnelling, maar toen kwam het! Mooie glooiende en soms vlakke wegen waren mijn deel en dan mis je het derdetje toch wel heel erg veel. Toen de avond aanbrak werd het helemaal erg want ik reed natuurlijk zo rechts mogelijk. Ik werd daarbij ingehaald door vrachtwagens die door te knipperen met de lichten te kennen gaven dat ze mij gingen passeren en daarbij werd natuurlijk ook luid getoeterd. Tegenliggers deden dan vrolijk mee met dit licht- en geluidsspel. Soms doemde er ineens een lijk op van een aangereden hond dat ik dan probeerde te ontwijken, maar meestal rook je die beesten op een kilometer afstand al, of er liep iemand op de weg met een ezeltje zonder een achterlichtje aan zijn staart.

Zo bereikte ik knetterend en vloekend de camping waar het allemaal zou gaan gebeuren. Het feest was al in volle gang. Ik stortte me in het gedrang voor de biertent en zette het op een zuipen. Ik sleepte me terug naar de bus en viel als een blok in slaap. De volgende morgen de fiets van het dak gehaald en op zoek naar Peter L. die een plekje voor me gereserveerd had, aan het strand zowaar. Zijn eigen plek zag eruit of hij net een beschieting van het Joegoslavische leger achter de rug had.

Na installatie van mijn kampement ging ik op zoek naar onderdelen voor mijn bak en iemand die kennis van zaken had. Die vond ik in de persoon van H. Toebast (HY Team) die gelijk aanbood om mij te helpen. Na wederom demontage van de bak belde ik gezwind Henny v.d. Lee en bestelde de benodigde onderdelen. “Om acht uur vanavond kan de ANWB ze bij me weghalen “ verzekerde hij me en dat klonk me als muziek in mijn oren. Na telefonisch contact met de ANWB werd mij verzekerd dat alles geregeld werd en dat de onderdelen zo spoedig mogelijk opgestuurd zouden worden naar Griekenland.

Zo, nu kon ik mij geheel bezig gaan houden met de dingen waar ik voor was gekomen. Eendjes bekijken, busjes bewonderen en kletsen met mensen die je terugziet en mensen die je voor het eerst ontmoet.
 

 

De onderdelenmarkt viel mij enigszins tegen want je miste de handelaren die je op andere meetings wel ziet met eendenspul of complete wagens. De meeste dingen die je kon kopen waren souvenirs en zelfgemaakte miniaturen e.d. Van alles wat. Overdag hielden ze de mensen bezig met spelletjes zoals “Wet T-shirt competitie”, touwtrekken, handschoenen gevuld met water waar je elkaar dan mee moet natgooien en nog veel meer van die ongein. Er werd ook nog aan bodypaint gedaan en met veel succes want iedereen stond er met zijn neus bovenop.

‘s Avonds vonden er op het podium concerten plaats die uitgevoerd werden door lokale of landelijk bekende groepen die een mengeling van muziek uitvoerden. Dat varieerde van Cubaanse rumba’s tot aan de Griekse muziek. Daar moet je dan wel van houden …
Eťn avond speelde er een groep die op een te gekke wijze Rock and Roll en dat was echt goeie muziek waarbij je je heupen maar moeilijk stil kon houden en Blues ontbrak evenmin.

Voor mensen die het allemaal teveel werd was er op het strand een vuur aangelegd waar je dan lekker kon genieten van het vuurgeknetter en het ruisen van de zee. Toch is er mij veel ontgaan omdat ik mij onbewust bezig hield met mijn bus die eigenlijk maandag weer rijden moest. Ik had nog steeds niets van de ANWB gehoord. Dat resulteerde in constant naar de poort lopen om te vragen of er al onderdelen aangekomen waren uit Holland. Dit ging door tot zondag, dus je kunt je voorstellen dat ik niet erg lekker in mijn vel zat. Telefonisch contact met de ANWB in Nederland haalde ook niets uit want men had geen inzage in de gang van zaken in Griekenland.

Pas op maandag 2 aug. om 9.00 uur kreeg ik een vrouw aan de lijn in Athene, die mij vertelde dat de onderdelen donderdag al in Athene lagen en dat ze niet wisten hoe deze ter plekke moesten komen. Ze hadden gebeld naar de GSM van Peter L. maar die had niet opgenomen, zo werd mij verteld. Uiteindelijk, na een hopeloze discussie, werd mij verteld dat de onderdelen die maandagmiddag om 15.00 uur op de bus werden gezet en dat deze om 08.00 uur dinsdagmorgen in Katarini zouden aankomen, waar ik ze dan kon afhalen op het busstation. Okť, dus ik naar het kantoor van de organisatie om te overleggen of ik nog een nacht langer kon blijven omdat bla bla bla. Komt mij daar een Griekse mevrouw aanzetten die mij te verstaan gaf dat ik, hoe dan ook, op tijd moest wegwezen. Nou, daar sta je dan met je goede gedrag. Tweeduizend kilometer van huis om een meeting te bezoeken en dan dit. Ik vertelde haar in mijn beste Engels dat ik niet weg kon omdat mijn versnellingsbak openlag en dat HY niet rijden kon omdat dan de hele boel naar de bliksem ging. Dat gezicht van die vrouw vergeet ik nooit weer. Ze bleef maar roepen: ”No, no, you must leave!!”. Wanhopig zochten mijn ogen naar iemand van de 2-CV-organisatie die mij kon helpen. Die dook op in de vorm van een dikke Griek die net uit de kroeg kwam en na lang overleg overeenkwam dat ik nog een nacht kon blijven. Maar dinsdag moest ik wegwezen! Er viel een last van mijn schouders: “Oh God, wat een shitland”, dacht ik. Dinsdagmorgen liep ik helemaal alleen op een terrein waar eerst een paar duizend mensen hadden verbleven en ja, dan voel je je best wel alleen. Zelfs de Grieken die de boel op poten hadden gezet, waren weg.
Om negen uur een taxi gebeld die na drie uur kwam opdagen en waarvan de chauffeur eerst een bar binnenvloog om pauze te houden. Gearmd met een blonde dame kwam hij na een kwartier weer naar buiten en mocht ik plaats nemen in zijn Mercedes.

Om een lang verhaal kort te houden: Ik heb mijn onderdelen gekregen in Katarini en ben als de bliksem begonnen met het inbouwen, zo goed als ik kon. Wurgen onder de bus om bouten aan te draaien waar je maar moeilijk bij kunt. Zo, alles zat erin en nu kon alles dichtgemaakt worden. De bodem er weer in en rijden met die hap. Perfect! Als nieuw! Ik reed voor mijn gevoel als een speer naar Igoumenitsa en haalde snelheden van wel 110 km per uur op de vlakke weg! Het is tenslotte een ambulance geweest dus hij rijd wat sneller dan een standaard model.

Toen ik de Meteoren bereikte, in de buurt van Larrissa, besloot ik om daar nog een dag te blijven want het was daar geweldig mooi. De bergen, die daar lood-recht uit het landschap verrijzen, zijn imposant. Boven op de toppen zijn in de loop van de eeuwen kloosters verrezen en je snapt niet hoe ze dat in die tijd voor elkaar hebben gekregen. Schitterend!
Donderdag door naar Igoumenitsa en dat verliep zonder problemen. De bootreis terug naar VenetiŽ was ook te gek want er was nu o.a. een zwembad aan boord. De tijd vloog om. Aangekomen in VenetiŽ zag ik nog hoe drie vluchtelingen uit een vrachtwagen werden gehaald die juist de kade was opgereden vanaf de boot.
Wat was ik blij dat ik weer op de snelweg zat naar Bolzano. Ik was in no-time in Oostenrijk waar, tot overmaat van ramp, mijn dynamo stuk ging. Juist terwijl het regende en ik door lange tunnels reed waar je de lampen dient aan te doen. Gelukkig had ik de zaklamp van Peter nog bij me en door deze uit het zijraam te steken kon ik zien waar ik langs moest. Via een prachtige route in Zuid-Duitsland met behoorlijk klimmen en afdalen, waarbij de remmen vervaarlijk begonnen te piepen, ben ik doorgestoken naar Frankrijk waar ik in een plaatselijke CitroŽn garage in Saverne een dynamo van een CX gemonteerd heb omdat er niks beters voorhanden was. Ik had in elk geval weer voldoende stroom. Hup, Duitsland weer in en toen naar boven. Het was dinsdagmorgen 10 aug. om 04.00 uur dat ik mijn inrit opreed en ik kan je verzekeren dat ik blij was om weer thuis te zijn en achter de gebreide onderbroek te kunnen kruipen. Resumerend, Griekenland is een prachtig land maar er kan nog wel het een en ander verbeterd worden. Wie geld wil verdienen zou er een cursus kunnen starten: "Hoe ga ik met mensen om en met toeristen in het algemeen". Natuurlijk wil ik ze niet allemaal over een kam scheren maar het lucht wel op! Ik hoop dat ik jullie niet verveeld heb mijn verhaal, ik ben het kwijt. Tot een volgende keer.
 

Cor Heemstra.
 

 

 

Jaar Maand Auteur Titel
1999 december Karl & Mirjam Gouwenberg  - wereldmeeting Griekenland -

 
- De Belevenissen van een HY (Dikke Beer) -

 

Het valt niet mee om twee maanden Griekenland samen te vatten in een kort reisverslag. Toch willen we een klein tipje van de sluier oplichten… Aan de hand van enkele sfeerbeschrijvingen proberen wij een indruk te geven van het reizen met onze Citroen HY (Dikke Beer genaamd) uit 1961, door het loeihete Griekenland.

Wikken en wegen…
Mei 1999: Waar gaan we naar toe deze zomer met de HY?
Schotland, Frankrijk, Portugal?………………
Griekenland lijkt me wel wat.
Griekenland?????
Ja, daar is de wereldmeeting van Citroen!
Hallo hť, dat is een eind weg……
Valt wel mee. Via BelgiŽ Frankrijk, Zwitserland, ItaliŽ en dan met de boot, lekker een stuk varen en dan ben je er.
En dat allemaal met een HY uit 1961?
Waarom niet? HY haalt BelgiŽ ook, dus…..
Dat is waar. Hallo hť, maar dat is wel een heel eind weg! Zullen we toch maar niet naar de Veluwe gaan?
Nee, we gaan in oktober al naar de Veluwe.
Laten we beslissen: kop of munt. Munt wordt de Veluwe en kop wordt Griekenland. Wat denk je dat het wordt?……………kop
Griekenland!
Hallo hť, het is wel heel ver weg hoor. Maar…… afgesproken is afgesproken!

Toen het besluit vaststond hebben we Dikke Beer eens goed aangekeken en met hem afgesproken dat HY dat klusje moest zien te klaren. We hebben diverse medestrijders gebeld die ook naar Griekenland zouden gaan. Maar veel animo was er niet. Alleen is maar alleen……
wat doen we? We gaan!

Vertrek Juli 1999
Begin juli vertrokken we (vrouw en Jack Russel ‘Barney’ gezellig mee) spanningsvol en tot in de puntjes voorbereid voor zo’n 2 maanden richting Griekenland. Diverse onderdelen meegenomen, alles goed verpakt, olie bijgevuld, water gecontroleerd, banden op spanning, reservewielen op het dak, krik meegenomen, visa-kaart in mijn sokken en ‘God zegen de greep’!
BelgiŽ…zonder problemen, Frankrijk…zonder problemen, Zwitserland…zonder problemen, ItaliŽ…zonder problemen. We hadden mooi weer en de HY liep als een tierelier. Na drie dagen kwamen aan in Ancona (ItaliŽ). We hadden nog niet gereserveerd voor de boot (want je weet het maar nooit met een HY uit ’61). Alhoewel het een gekkenhuis was bij het reserveringskantoor, kwamen we uiteindelijk zonder problemen de boot op. Kosten ƒ 850,-, maar dan wel helemaal naar Patras! Het in- en uitladen van vrachtwagens, campers, auto’s en motoren was bovendien een hele belevenis in ItaliŽ. Zeer luidruchtig en met veel gebaren werden we achterstevoren de boot op ‘geduwd’. Maar uiteindelijk stond onze HY heelhuids op het campingdeck.
We hadden veel bekijks, vele complimenten en vele vragen over hoe we het in godsnaam aandurfden om met zo’n oude auto op reis te gaan. Lekker geslapen in de bus. ‘s Morgens werden we gewekt door de zon die door de raampjes van de HY scheen. We voerden langs de kust van AlbaniŽ (glashelder water en ťcht blauw) en op een gegeven moment was ook Griekenland in zicht. Eenmaal aangelegd moest alles er weer af. Vrachtwagens, campers, auto’s en alles weer op dezelfde luidruchtige manier: met de HY in zijn achteruit met ingeklapte spiegels centimeter voor centimeter. Kortom: rekken, trekken, duwen, persen en poepen…maar alles bleef heel!

Aankomst in Griekenland
Heet, heet, heet, heet, heet, heet, heet, heet, heet, heet, heet…
Alle kleppen in de bus open-gezet, ventilatoren aan, zwembroek aan en dan maar rijden. Rijden op de snelweg in Griekenland is trouwens een vak apart. Met alle geweld duwen de Grieken je met HY en al op de vluchtstrook. Ze willen inhalen op een tweebaansweg en dat betekent dat je wordt gedwongen om op de vluchtstrook te gaan rijden. Even wennen! Maar mijn advies is: laat je niet opjagen, rustig aan. Vanuit Patras op de Peleponesos (groot schiereiland) zijn we eerst het noorden van Griekenland (het vaste land) gaan verkennen, omdat daar de CitroŽn-Wereld-Meeting plaatsvond. Daarna zouden we weer terugkeren naar de Peleponesos

In de bergen…
Klimmen doet de HY perfect! Kilometers omhoog, geen enkel probleem, zo nu en dan even terug naar zijn 1, maar trekken als een paard! Maar dan naar beneden…
70 Kilometer dalen en remmen remmen remmen. Alles werd loeiheet. Om de zoveel tijd even stoppen om alles af te laten koelen (inclusief onszelf, heet heet heet: liters water drinken).
Op de top van de Katarapas kwamen wij nog vier HY rijders tegen die de remmen lieten afkoelen. Gezamenlijk begonnen we aan de afdaling. Wij waren de laatste en dan zie je dat je het niet volhoudt om 70 kilometer lang bij elke bocht te remmen. Remmen op de motor is de enige oplossing, hoe lang het ook duurt! Uiteindelijk beneden aangekomen hebben we met elkaar op een camping gestaan. Trommels eraf en alles weer gecontroleerd, want het was allemaal toch wat te heet geworden en dat gold niet alleen voor de remmen.

Wat de bergen betreft raad ik reizigers met een HY aan om vooral niet de kleine witte weggetjes (lees: gravel) op de kaart te volgen. Op zoek naar het mooiste plekje op de berg trapten wij natuurlijk wel in die valkuil…… We waren tot 2700 meter geklommen, loeiheet onderweg, maar het was prachtig. Het weggetje werd steeds smaller en smaller en bestond slechts uit gravel. Eenmaal boven stelde ik mezelf met zweet in mijn handen de vraag ‘hoe komen we weer beneden?’ Kilometers remmen, remmen en remmen…zo’n HY van 2000 kilo die wil wel! Het was continu een stukje rijden en dan weer de boel laten afkoelen. Op een gegeven moment kwam er een Griek met een pick-up vol met frisse druiven voorbij. Omdat wij en Dikke Beer er nogal bezweet uitzagen kregen we twee overheerlijke zoete trossen druiven. Zijn advies was: HY rustig laten afkoelen, een druifje eten en vooral niet te veel remmen. De motor moet het immers doen. Vervolgens stapte hij weer in zijn pick-up en hij denderde met volle vaart – zonder te remmen (!!) – naar beneden. Ongelofelijk!!
Toen wij eindelijk beneden arriveerden hebben we maar een koud biertje en een frisse duik op de goede afloop genomen. Vervolgens met mijzelf afgesproken: Dit doe ik nooit maar dan ook nooit meer!
De volgende morgen heb ik meneer HY aardig toegesproken: Alles goed meneer HY? Nog wat olie en water meneer HY? Zullen we nog wat bijtanken meneer HY? HY gaf geen draad, HY stond erbij alsof er niets gebeurd was!

CitroŽn Wereld Meeting
Na alle bergervaringen was het maar een eenvoudig ritje naar Skotina, waar de CitroŽn-Wereld-Meeting plaatsvond. Het was ťťn groot gekkenhuis, we zagen allerlei lelijke eendjes in de meest maffe uitvoeringen. Van een eend met een complete druivenboomgaard (inclusief druiven) op het dak tot een eend met een ingebouwde Mercedes-motor. Het waren er zeker wel 3000: van India tot Polen, Amerika, Engeland, kortom uit de hele wereld. Allemaal naar Griekenland, waar het hele jaar de zon schijnt (?!). Nou, dat hebben we geweten. Aan het eind van de dag kregen we namelijk een enorme onweersbui op ons dak. Alle lelijke eendbewoners wisten niet waar ze het zoeken moesten. We hadden er binnen de kortste keren wel 10 onder ons luifeltje staan. Ze hadden namelijk geen tent bij zich, want dat was in Griekenland niet nodig. En wij maar lachen in ons busje… Er was overigens ook nog een aantal andere HY bussen op de meeting aanwezig, uit verschillende windstreken. Wat betreft aandacht hadden we niet te klagen: wij hebben een tv-ploeg in de bus gehad voor een heus interview en persmensen van diverse kranten. Een heel aparte ervaring!

Het vuilnisvat en de boomgaard van Griekenland
Griekenland heeft iets tegenstrijdigs: aan de ene kant heeft het land zoveel natuurschoon en oude historie maar aan de andere kant maken de Grieken er een troep van. Er wordt wel gezegd dat de Grieken ook aan gescheiden afval doen: de ene helft in de linkerberm en de andere helft in de rechterberm! Er ligt dus enorm veel vuil langs de weg, maar niet alleen huis-, tuin-, en keukenafval… nee, hele koelkasten, wasmachines, oude Mercedessen, Volkswagenbusjes. Alles wat stuk gaat laten ze zo in de berm staan.
Voor de oprechte restaurateur is er wel het een en ander op te halen, maar mijn advies is: doe het alleen in april en mei, want daarna is het door de hitte niet meer te doen……
De andere kant van het verhaal is echter dat Griekenland een ongekende hoeveelheid natuurschoon heeft. Neem bijvoorbeeld de Pilion, een klein schiereilandje aan de oostkust. Wij noemden dit de ‘boomgaard van Griekenland’. Pruimen, peren, appels, kersen, citroenen, sinaas-appelen, alles wat God aan fruit heeft uitgevonden. En dat zomaar langs de weg!
Later op onze reis zagen we zeker 20 km (!) lang alleen maar tractoren met tomaten tomaten en nog eens tomaten. Zij stonden te wachten voor een verwerkingsbedrijf om hun tomaten in te leveren. Allemaal Grieken die rustig op hun tractor zaten te wachten; dat kon wel een paar dagen gaan duren. Het was een bijzonder mooi gezicht, miljoenen rode tomaten, kilometers lang. De hele lucht was ‘zwanger van de tomatenlucht’. Tomaten zijn niet zoet, maar krijgen bij grote hoeveelheden een zoete, zure, zwoele, koele lucht. Alle tomatenboeren keken ons trouwens met open mond na. Onze HY is namelijk tomatenrood, dat spreekt ze schijnbaar erg aan. Jammer dat mijn diarolletje op was!
Een ander stukje natuurschoon was gelegen in een dennenboomgebied. Daar stonden parasoldennen. Wonderschoon! Met slechts de geur van dennen en prachtig lichtgroen mos eronder, met hier en daar wat geitjes en bokjes en de warme goudgele zonnestralen die er tussendoor schenen. Dit tafereeltje werd nog vrediger toen we zagen dat een Griek plotseling van zijn fiets stapte om een heel klein verdwaald schildpadje van de weg te nemen en deze te behoeden voor de zware banden van onze bus.

Heet heet heet
Overdag 55◦ in de bus en ‘s avonds 45C met de klep open (pootje van de tafel ertussen). We sliepen onder het tafelkleed, de muggen geweerd door een van huis meegenomen vitrage-gordijn over de grote klep heen te hangen. De koelkast kon het niet verder brengen dan 15C boven nul, maar bij 50C boven nul is een biertje van 15C best te drinken.
Heet heet heet heet heet…we zochten een camping met flink wat schaduw. Uiteindelijk vonden we een camping in een bos. De volgende ochtend zeg ik tegen mijn vrouw: ‘wat is het glazig buiten’. Na enig onderzoek bleek de hele bus onder de luizenpoep te zitten. Het leek wel of de HY was overgespoten. Het was flink boenen om het eraf te krijgen, maar ja, je moet er wat voor over hebben om een plekje in de schaduw te bemachtigen!

Op zoek naar een klooster
Er moest een mooi klooster in de buurt zijn, dit weggetje in en dan nog 3 kilometer, zei mijn vrouw. Het weggetje liep iets naar beneden en uiteindelijk kwamen we in een piepklein dorpje. Eigenlijk konden we amper met Dikke Beer door het dorp rijden, zo smal werd het. Op een gegeven moment werden we door een aantal dorpsbewoners tegengehouden. We konden volgens hen absoluut niet verder rijden omdat er verderop laag hangende bomen langs de weg stonden.
Zij raadden ons sterk aan om weer terug te gaan. Hallo hť, dat is makkelijker gezegd dan gedaan! Er zat maar ťťn ding op: in zijn achteruit het smalle, maar dan ook zeer smalle, dorpje door. We hadden geen keus.
Centimeter voor centimeter kroop Dikke Beer achteruit. Met behulp van aanwijzingen van de plaatselijke bewoners werden we uiteindelijk het dorp weer uitgeloodst. Helaas zonder het klooster gezien te hebben!

Richting huis
Na een magnifieke reis, was het weer tijd om terug te gaan. De HY weer op de boot gezet, dezelfde chaotische toestanden als op de heenweg. Aangekomen in VenetiŽ en na bezichtiging van deze prachtige stad, richting Frankrijk. Frankrijk is natuurlijk het Mekka voor de ware CitroŽnliefhebber. Dikke Beer knalde wat bij gas terugname (volgens geleerden was mijn uitlaat lek). Ik controleren…en jawel hoor een klem (geen originele klem) op de uitlaadpot lekte een beetje, er was wat zwarte roet te zien. Het kreng was niet dicht te krijgen en ik heb daarom toen het een en ander met gun gum afgestreken. Maar bij het eerste de beste dorp klonk er weer ‘pang pang’ uit onze uitlaat. In Frankrijk moesten ze toch wel een oplossing hebben voor ‘pang-pang Beer’, de inmiddels nieuwe naam voor Dikke Beer. We bezochten daarom verschillende CitroŽn dealers. Maar zij stuurden mij als het ware ‘het bos’ in, hun credo was: “Mais monsieur Holandťs, c’est tres normal, un petit peu ‘knallen’ est ‘goed’ pour HY.”

Met knallende uitlaat vervolgden wij onze reis naar huis. En als je dan weer na twee maanden Holland komt binnenrijden met je HY, krijg je het gevoel nu kan mij niets meer gebeuren……want we zijn thuis!

Karl Gouwenberg
Mirjam Gouwenberg-RŲttgering

 

 

 << terug